Żuryłasja popadja swojeju bidoju [4]

Żuryłasja popadja swojeju bidoju:
– Bidna ż moja hołowońko, szczo pip z borodoju!

Pryspiw:
Och meni tjażko, och meni nudno,
Szczo pip z borodoju – żyty ż meni trudno!

Och pidu ja do cerkowci bohu sja mołyty,
Jak pohljanu na borodu, muszu aż umlity.

Oj pidu ja na chrestyny – prosjat mene sisty,
Jak pohljanu na borodu, ta j ne możu jisty.

Choc ty uberysja w dorohiji szaty,
Taky tebe ne ljublju, bo ty – borodatyj.

Och pidu ja k protopopi ta j stanu prosyty,
Szczob pozwoływ protopopa borodu hołyty.

– Och ne można, dobrodzijko, toho uczynyty:
Jak doznajetsja władyka, bude mene byty.

– Czy ne można, protopope, toho uczynyty,
Szczob zo mnoju bez borody, w ljudy ż – pryczepyty.

– Oj ne można, dobrodzijko, toho ne wedetsja:
Jak win schocze usy wterty, wona obirwetsja.

Oj pidu ja ta prosyty samoho władyky,
Szczob pozwoływ dobrodzijam borodu hołyty.

Os prychodyt dobrodzijka ta w joho pałaty,
Aż tam sydyt popiw z sorok, ta wsi borodati.

Jak zaczały popadju kropyłom kropyty,
Prykljaknuła, prysjahnuła, szczo "budu ljubyty".

– Teper meni ljubo, teper meni myło,
Popowe kropyło ljubyty nawczyło!

Wże ż i ne tjażko, wże ż i ne nudno,
Choc pip z borodoju, żyty z nym ne trudno.